آیات و احادیث موضوعی - صفحه 7

امام علی علیه السلام

كُونَا لِلظَّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلُومِ عَوْناً.

ترجمه

همواره دشمنِ ظالم و یاورِ مظلوم باشيد.

خداوند متعال

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَاءَتْكُمْ جُنُودٌ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا وَ جُنُودًا لَّمْ تَرَوْهَا ۚ وَ كَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا ‎﴿٩﴾

ترجمه

ای کسانی که ایمان آورده‌اید! نعمت خدا را بر خود به یاد آورید؛ آن‌گاه که لشکریانی [عظیم] به سوی شما هجوم آوردند، پس ما تندبادی [کوبنده] و سپاهیانی که آن‌ها را نمی‌دیدید بر سرشان فرستادیم [و نقشه‌هایشان را در هم شکستیم]. و خداوند همواره به آنچه انجام می‌دهید بیناست.

اندکی شرح

این آیه یادآوریِ یکی از سنت‌های قطعیِ خداوند در تقابلِ جبهه حق و باطل است. قرآن به مؤمنان گوشزد می‌کند که در اوج بحران‌ها و زمانی که دشمنان با تمام قوا و تجهیزات به میدان می‌آیند، تنها به محاسباتِ مادی و ظاهری تکیه نکنند. خداوند لشکریانِ پنهانی دارد {از نیروهای طبیعت گرفته تا امدادهای غیبی} که در حساس‌ترین لحظات، معادلاتِ دشمن را به هم می‌ریزند و تهدیدها را خنثی می‌کنند. (واقعه‌ی طوفان شن در طبس را که به خاطر دارید؟)

اما نکته‌ی بسیار ظریف و هشداردهنده در پایان آیه نهفته است: «خداوند به آنچه انجام می‌دهید بیناست». این یعنی امدادهای غیبی بی‌قیدوشرط نیستند. خداوند نظاره‌گرِ رفتارِ ماست که آیا در برابر تهدیدها و جنگ‌های روانیِ دشمن ایستادگی می‌کنیم، یا دچار ترس، تفرقه و انفعال می‌شویم. اگر مؤمنان در میدانِ عمل وظیفه‌ی خود را انجام دهند و جا نزنند، پشتیبانیِ لشکریانِ نامرئیِ خدا قطعی خواهد بود.

خداوند متعال

شَرُّ النَّاسِ مَنْ يَخْشَى النَّاسَ فِي رَبِّهِ، وَ لَا يَخْشَى رَبَّهُ فِي النَّاسِ.

ترجمه

بدترینِ مردم کسی است که در راه [اطاعت از] پروردگارش از مردم بترسد، و در برخورد با مردم [و رعایت حقوقشان] از خدا نترسد.

اندکی شرح

یکی از بدترین حالات برای یک انسان این است که ترس و جسارتش در بدترین جای ممکن خرج شود؛ یعنی آنجا که پای دستور خدا و وظیفه دینی در میان است، به خاطر ترس از حرف، قضاوت یا واکنش مردم کوتاه بیاید، و از سوی دیگر آنجا که پای حق‌وحقوق مردم در میان است، هیچ ترسی از خدا نداشته باشد و به راحتی به دیگران ظلم کند.

امام سجاد علیه السلام

اللَّهُمَّ إِنيِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ ... أَوْ أَنْ نَعْضُدَ ظَالِماً، أَوْ نَخْذُلَ مَلْهُوفاً.

ترجمه

خدایا! به تو پناه می آورم از این که ستمگری را یاری کنم، یا مظلومی که یاری می‌طلبد را بی‌یاور گذارم.

امام علی علیه السلام

إِنَّمَا زَهَّدَ النَّاسَ فِي طَلَبِ الْعِلْمِ كَثْرَةُ مَا يَرَوْنَ مِنْ قِلَّةِ مَنْ عَمِلَ بِمَا عَلِمَ‏.

ترجمه

آنچه مردم را به تحصيل دانش بى‌رغبت كرده، اين است كه مى‌بينند كمتر عالمى است كه به علمش عمل كند.

امام علی علیه السلام

الصَّبْرُ صَبْرَانِ: صَبْرٌ عِنْدَ الْمُصِيبَةِ حَسَنٌ جَمِيلٌ، وَ أَحْسَنُ مِنْ ذَلِكَ الصَّبْرُ عِنْدَ مَا حَرَّمَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَيْكَ‏.

ترجمه

صبر دو گونه است: صبر هنگام مصيبت كه نيكو و زيبا است؛ اما بهتر از آن، صبر و شکیبایی در خوددارى از چيزهايى است كه خداوند عزّ و جلّ بر تو حرام كرده است.

امام علی علیه السلام

سَأَلَهُ ذِعْلِبٌ الْيَمَانِيُّ فَقَالَ: هَلْ رَأَيْتَ رَبَّكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ؟ فَقَالَ علیه السلام: أَ فَأَعْبُدُ مَا لَا أَرَى؟ قَالَ: وَ كَيْفَ تَرَاهُ؟ قَالَ: لَا تُدْرِكُهُ الْعُيُونُ بِمُشَاهَدَةِ الْعِيَانِ وَ لَكِنْ تُدْرِكُهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِيمَانِ.

ترجمه

ذعلب يمانى پرسيد «اى امير مؤمنان، آيا پروردگارت را ديده‌اى؟» فرمود «آيا چيزى را كه نبينم، مى‌پرستم؟» ذعلب گفت: «چگونه او را مى‌بينى؟» فرمود: چشم‌ها هرگز او را آشكار نمى‌بينند، اما دل‌ها با ايمانِ درست او را در مى‌يابند.

امام علی علیه السلام

مَنْ كَانَ عِنْدَ نَفْسِهِ عَظِيماً كَانَ عِنْدَ اللهِ حَقِيراً.

ترجمه

هر كه در نظرِ خودش بزرگ باشد، نزد خدا كوچک است.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ أَنْفُسَكُمْ مَرْهُونَةٌ بِأَعْمَالِكُمْ فَفُكُّوهَا بِاسْتِغْفَارِكُمْ.

‏‏ ترجمه

ای مردم! جان‌هایتان در گرو اعمال شماست؛ پس با استغفار آزادش کنید.

امام علی علیه السلام

وَ لَئِنْ أَمْهَلَ اللهُ‏ الظَّالِمَ فَلَنْ يَفُوتَ أَخْذُهُ وَ هُوَ لَهُ بِالْمِرْصَادِ عَلَىٰ مَجَازِ طَرِيقِهِ وَ بِمَوْضِعِ الشَّجَا مِنْ مَسَاغِ رِيقِه‏ِ.

ترجمه

اگرچه خداوند [برای مدتی] به ستمگر مهلت می‌دهد، اما او هرگز از چنگال مجازاتِ الهی نخواهد گریخت؛ چرا که خداوند بر سرِ راه او در کمین است، و [چنان عرصه را بر او تنگ می‌کند که] همچون استخوانی گلوگیر، حتی از فرو دادنِ آب دهان نیز عاجز می‌ماند.

اندکی شرح

این کلام نورانی، هشداری قاطع به ستمگران است که «مهلت دادنِ خدا» را به معنای «رها کردن و فراموشی» ندانند. سنت پروردگار این است که ظالم را دقیقاً در همان مسیری که می‌پیماید، غافلگیر می‌کند. تشبیه مجازات الهی به «استخوان گلوگیر»، نشان می‌دهد که وقتی زمانِ انتقام فرا برسد، خداوند چنان راه نفس را بر ستمگر می‌بندد که حتی ساده‌ترین و طبیعی‌ترین کارها {مثل قورت دادن آب دهان} برایش غیرممکن و عذاب‌آور می‌شود. این پیام، مایه آرامش و اطمینان‌خاطر برای کسانی است که در انتظار تحقق عدالت‌اند.

امام صادق علیه السلام

قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: «لَوْلَا أَنْ يَجِدَ عَبْدِيَ الْمُؤْمِنُ فِي قَلْبِهِ، لَعَصَّبْتُ رَأْسَ الْكَافِرِ بِعِصَابَةِ حَدِيدٍ لَا يُصَدَّعُ رَأْسُهُ أَبَداً».

ترجمه

خداوند عزوجل فرموده است: «اگر بنده مؤمن من به دل نمی‌گرفت [و دچار اندوه و تردید نمی‌شد]، چنان سر کافر را با نواری آهنین می‌بستم که هرگز سردرد نگیرد!»

اندکی شرح

«بستن سر با نوار آهنی» یک کنایه و استعاره است برای نفوذناپذیر کردن شخص در برابر درد و بیماری؛ یعنی خداوند می‌فرماید بدن کافر را در برابر مریضی‌ها مثل آهن محکم می‌کردم تا همیشه در سلامتی باشد. دلیل این اراده آن است که خداوند می‌خواهد پاداش کارهای نیک کافران را تمام‌وکمال در همین دنیا با سلامتی و رفاه تسویه کند تا در آخرت هیچ سهمی نداشته باشند. اما اگر کافران همیشه در اوج تندرستی بودند، مؤمنانی که در دنیا با سختی‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند، دل‌شکسته می‌شدند و ممکن بود نسبت به مسیر حق خود دچار تردید شوند؛ به همین جهت، خداوند از این کار صرف‌نظر کرده است.

خداوند متعال

وَ لَوْلَا أَن يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً لَّجَعَلْنَا لِمَن يَكْفُرُ بِالرَّحْمَٰنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفًا مِّن فِضَّةٍ وَ مَعَارِجَ عَلَيْهَا يَظْهَرُونَ ‎﴿٣٣﴾‏ وَ لِبُيُوتِهِمْ أَبْوَابًا وَ سُرُرًا عَلَيْهَا يَتَّكِئُونَ ‎﴿٣٤﴾ وَ زُخْرُفًا ۚ وَ إِن كُلُّ ذَٰلِكَ لَمَّا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۚ وَ الْآخِرَةُ عِندَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ ‎﴿٣٥﴾‏

ترجمه

و اگر [بهره مندی کفار از انواع نعمت های مادی و تهیدستی مؤمنان، سبب] این نبود که همه مردم [به خاطر ضعف ایمان و ناآگاه بودن به حقایق] بر محور کفر امتی واحد شوند، ما برای خانه های کافران به [خدای] رحمان سقف هایی از نقره قرار می دادیم و نردبان هایی که با آن بر بالای خانه ها برآیند. (33) و برای خانه هایشان [نیز] درها و تخت هایی [از نقره می ساختیم] که بر آن تکیه زنند، (34) و [برای خانه ها و زندگی آنان] زر و زیور [قرار می دادیم]، ولی همه این ها جز کالای اندک زندگی دنیا نیست، و آخرت نزد پروردگارت برای پرهیزکاران است. (35)

خداوند متعال

وَ أَنذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ وَ هُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ‎﴿٣٩﴾

ترجمه

و آنها را بترسان از روز حسرتی که در آن روز کار از کار می گذرد، در حالی که آنها از آن روز غافل هستند.

امام صادق علیه السلام

إِنَّ الرَّجُلَ يُذْنِبُ الذَّنْبَ فَيُحْرَمُ صَلَاةَ اللَّيْلِ، وَ إِنَّ الْعَمَلَ السَّيِّئَ أَسْرَعُ فِي صَاحِبِهِ مِنَ السِّكِّينِ فِي اللَّحْمِ.

ترجمه

بی‌شک آدمی گناهی مرتکب می‌شود و [در پیِ آن] از نماز شب محروم می‌گردد؛ مسلماً سرعتِ اثرگذاریِ کار بد بر انجام‌دهنده‌اش، از سرعتِ بُرشِ چاقو در گوشت بیشتر است.

اندکی شرح

پیامدِ کارِ بد فقط به آخرت محدود نمی‌شود؛ بلکه بخشی از اثرِ آن، بلافاصله در همین دنیا ظاهر می‌شود و انسان را از کارهای خوب {مثل نماز شب} محروم می‌کند. تشبیه کار بد به چاقو، نشان‌دهنده سرعتِ این تخریب است؛ یعنی همان‌طور که چاقو در یک چشم‌به‌هم‌زدن گوشت را می‌بُرد، گناه هم بی‌درنگ روح آدم را زخمی می‌کند و توانِ عبادت و کار خیر را از او می‌گیرد.

امام علی علیه السلام

جَاءَ رَجُلٌ إِلَىٰ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلَامُ فَقَالَ إِنِّي قَدْ حُرِمْتُ الصَّلَاةَ بِاللَّيْلِ فَقَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ أَنْتَ رَجُلٌ قَدْ قَيَّدَتْكَ ذُنُوبُكَ.

 ترجمه

 مردى خدمت اميرالمؤمنين آمد و گفت: من از نماز شب محروم شدم. على عليه السلام در جواب فرمود: تو مردى هستى كه گناهانت تو را به بند كشيده است.