فیش شماره 277

امام رضا علیه السلام

مَنْ تَعَوَّذَ بِاللَّهِ مِنَ النَّارِ وَ لَمْ يَتْرُكْ شَهَوَاتِ الدُّنْيَا، فَقَدِ اسْتَهَزَأَ بِنَفْسِهِ.

ترجمه

هر کس از آتش دوزخ به خدا پناه ببرد، اما هوس‌های [گناه‌آلودِ] دنیا را رها نکند، در حقیقت خودش را مسخره کرده است. 

اندکی شرح

وقتی انسان از خدا می‌خواهد که او را از آتش جهنم نجات دهد، اما همچنان به دنبال هوس‌ها و لذت‌های نامشروعی است که هیزم همان آتش هستند، درست مثل کسی است که با پای خودش به درون آتش می‌رود و هم‌زمان فریاد می‌زند که نجاتم دهید! پناه بردنِ واقعی، یک «اقدام عملی» است نه صرفاً «ادای چند کلمه». کسی که با زبان از آتش می‌گریزد اما در عمل به سوی آن می‌شتابد، با این رفتارِ متناقض، در حقیقت خودش را فریب داده و مسخره کرده است.