فیش شماره 419

امام علی علیه السلام

لَا يَتْرُكُ النَّاسُ شَيْئاً مِنْ أَمْرِ دِينِهِمْ لِاسْتِصْلَاحِ دُنْيَاهُمْ، إِلَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مَا هُوَ أَضَرُّ مِنْهُ.

ترجمه

مردم برای سر و سامان دادن به دنیای خود، چیزی از دینشان را کنار نمی‌گذارند، مگر آنکه خداوند [درِ] گرفتاریِ زیان‌بارتری را به روی آنان می‌گشاید.

اندکی شرح

گاهی انسان فکر می‌کند اگر کمی از خط قرمزهای دینی عبور کند {مثلاً دروغی بگوید، حقی را ناحق کند، یا واجبی را نادیده بگیرد}، کار دنیایش بهتر راه می‌افتد و به سود و رفاه بیشتری می‌رسد. اما امام علی (علیه‌السلام) این معادله را کاملاً باطل می‌دانند و هشدار می‌دهند که فدا کردن دین برای آبادانی دنیا، نه‌تنها سودی ندارد، بلکه دقیقاً نتیجه عکس می‌دهد. در واقع، سنت خداوند بر این است که اگر کسی برای رسیدن به منافع مادی، دینش را زیر پا بگذارد، گره‌ها و آسیب‌هایی در زندگی‌اش باز می‌شود که ضرر و زیان آن‌ها، به مراتب از آن سود زودگذر و خیالی بیشتر خواهد بود.