امام علی علیه السلام
اتَّقُوا مَعَاصِيَ اللهِ فِي الْخَلَوَاتِ، فَإِنَّ الشَّاهِدَ هُوَ الْحَاكِمُ.
ترجمه
از نافرمانی خدا در خلوتها بپرهیزید؛ چرا که همان کسی که شاهد [اعمال شما] است، خودش قاضی و داور است.
اندکی شرح
در دادگاههای دنیوی، چون قاضی خودش صحنه جرم را ندیده، برای صدور حکم به شاهد نیاز دارد؛ و حتی اگر شاهدی هم پیدا شود، متهم میتواند شهادت او را انکار کند یا با بهانهتراشی قاضی را فریب دهد. اما امام علی (علیهالسلام) در این حکمت کوتاه، به یک تفاوت تکاندهنده در دادگاه الهی اشاره میکنند: در پیشگاه خداوند، «شاهد» و «قاضی» یک نفر است. همان خدایی که در تاریکترین خلوتها بینندهی رفتار ماست، در روز حسابرسی خودش قاضی پرونده است. و در دادگاهی که قاضیاش همان شاهد ماجرا باشد، دیگر نه نیازی به ارائه مدرک است، نه راهی برای انکار وجود دارد و نه میتوان قاضی را فریب داد.