امام صادق علیه السلام
إِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ إِذَا أَحَبَّ عَبْداً فَعَمِلَ عَمَلاً قَلِيلاً، جَزَاهُ بِالْقَلِيلِ الْكَثِيرَ، وَ لَمْ يَتَعَاظَمْهُ أَنْ يَجْزِيَ بِالْقَلِيلِ الْكَثِيرَ لَهُ.
ترجمه
خداوند عزوجل هرگاه بندهای را دوست بدارد و آن بنده کار [نیک] اندکی انجام دهد، در برابر همان کار کم، پاداش فراوانی به او میبخشد؛ و هرگز بر خداوند سنگین نیست که در ازای کاری اندک، پاداشی چنین بزرگ عطا کند.
اندکی شرح
در پیشگاه الهی، «حجم و کمیت» اعمال اهمیتی ندارد، بلکه عیار سنجش، «کیفیت، خلوص و نیت» انجامدهنده است. اینکه در حدیث میخوانیم خداوند بندهای را «دوست میدارد»، در واقع نتیجهی همان صدق نیت و صفای باطن آن بنده است. وقتی انسانی با چنین دل پاکی قدمی برمیدارد، حتی اگر کارش در ظاهر بسیار کوچک و ناچیز باشد، خداوند به پاس همان خلوص درونی، پاداشی عظیم و فراتر از حد تصور به او میبخشد. پیام روشن این کلام آن است که در بازار بندگی، خدا خریدار «دلهای خالص» است، نه «کارهای پرحجم اما بیروح».