امام صادق علیه السلام
كُلُّ بِنَاءٍ لَيْسَ بِكَفَافٍ، فَهُوَ وَبَالٌ عَلَى صَاحِبِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ.
ترجمه
هر بنایی که بیش از حدِ نیاز [و ضرورت] باشد، در روز قیامت وبال گردن [و مایه گرفتاری] صاحبش خواهد بود.
اندکی شرح
این روایت به یکی از مصادیق روشن اسراف، یعنی «زیادهروی در مسکن» اشاره دارد. اسلام با داشتن خانه و سرپناه مناسب هیچ مخالفتی ندارد؛ چرا که کلمه «کفاف» دقیقاً به معنای تأمین شدن نیاز واقعی انسان و خانوادهاش است. اما هشدار امام (علیهالسلام) متوجه زمانی است که انسان خانهای داشته باشد که متراژ و تجملات آن بسیار فراتر از حد نیاز او باشد. پیام صریح حدیث این است که چنین بنایی در روز قیامت به یک بار سنگین و دردسر بزرگ (وبال) برای صاحبش تبدیل خواهد شد؛ چرا که از یک سو، این فضاهای اضافه و تجملاتی معمولاً به ابزاری برای فخرفروشی و برتریجویی بر دیگران تبدیل شده و دل نیازمندان را میشکنند؛ و از سوی دیگر، سرمایهای که میتوانست گره از کار انسانی باز کند یا در مسیرهای بهتری صرف شود، صرف فضاها و زرقوبرقی شده است که هیچ ضرورت واقعی برای زندگی ندارند.