پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
مَنْ دَخَلَ السُّوقَ فَاشْتَرَى تُحْفَةً فَحَمَلَهَا إِلَى عِيَالِهِ، كَانَ كَحَامِلِ صَدَقَةٍ إِلَى قَوْمٍ مَحَاوِيجَ؛ وَلْيَبْدَأْ بِالْإِنَاثِ قَبْلَ الذُّكُورِ، فَإِنَّ مَنْ فَرَّحَ ابْنَتَهُ فَكَأَنَّمَا أَعْتَقَ رَقَبَةً مِنْ وُلْدِ إِسْمَاعِيلَ، وَ مَنْ أَقَرَّ بِعَيْنِ ابْنٍ فَكَأَنَّمَا بَكَى مِنْ خَشْيَةِ اللهِ، وَ مَنْ بَكَى مِنْ خَشْيَةِ اللهِ أَدْخَلَهُ اللهُ جَنَّاتِ النَّعِيمِ.
ترجمه
هر کس وارد بازار شود و هدیهای بخرد و برای خانوادهاش ببرد، [از نظر فضیلت و ثواب] مانند کسی است که صدقهای را برای گروهی نیازمند میبرد. و [در دادن هدیه] باید پیش از پسران، از دختران شروع کند. یقیناً هر کس دخترش را شاد کند، گویی بردهای از نسل اسماعیل (علیهالسلام) را آزاد کرده است؛ و هر کس چشم پسری را روشن [و شاد] کند، گویی از ترس خدا گریسته است؛ و هر کس از ترس خدا بگرید، خداوند او را وارد بهشتهای پرنعمت میسازد.