پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
قَامَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) خَطِيباً فَقَالَ: «أَيُّهَا النَّاسُ، إِيَّاكُمْ وَ خَضْرَاءَ الدِّمَنِ». قِيلَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَ مَا خَضْرَاءُ الدِّمَنِ؟ قَالَ: «الْمَرْأَةُ الْحَسْنَاءُ فِي مَنْبِتِ السَّوْءِ».
ترجمه
پیامبر خدا (صلیاللهعلیهوآله) برای سخنرانی برخاستند و فرمودند: «ای مردم! از گیاه سرسبزی که در لجنزار روییده بپرهیزید.» عرض شد: ای رسول خدا! منظور از گیاه سرسبزی که در لجنزار روییده چیست؟ فرمودند: «زن زیبارویی که در خانوادهای بد [و محیطی فاسد] پرورش یافته باشد.»
اندکی شرح
پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) با این تشبیه، روی یک واقعیت مهم دست میگذارند: ما انسانها، خواسته یا ناخواسته، خلقوخو، خط قرمزها و سبک زندگیِ محیطی که در آن بزرگ شدهایم را جذب میکنیم. در واقع، خانواده فقط جایی برای قد کشیدنِ ما نیست؛ بلکه دقیقاً مثل همان خاکی است که تمامِ ویژگیهایش به خوردِ وجودمان میرود. البته نه اینکه انسان نتواند مسیرش را از خانوادهاش جدا کند؛ اما واقعیت این است که پاک کردنِ اثراتِ یک تربیتِ مسموم و ناهنجاریهایی که از کودکی در وجودِ فرد رسوب کرده، کار بسیار سخت و زمانبری است. هشدار پیامبر برای این است که هنگام ازدواج، صرفاً محوِ ظاهرِ جذابِ طرف مقابل نشویم. در واقع اگر کسی در چنین محیطی بزرگ شده، باید با تحقیق و دقتِ مضاعف مطمئن شویم که واقعاً توانسته خودش را از آن آسیبها حفظ کند؛ چون در روزهای سختِ زندگی و در تربیتِ فرزندان، این «زیبایی» نیست که به کار میآید، بلکه همان «ریشههای پنهان» و خُلقیاتِ درونی است که خودش را نشان میدهد.