پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
سَجَدَ رَسُولُ اللهِ (صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) سَجْدَةً أَطَالَ فِيهَا، فَقَالَ النَّاسُ عِنْدَ انْقِضَاءِ الصَّلَاةِ: يَا رَسُولَ اللهِ، إِنَّكَ سَجَدْتَ بَيْنَ ظَهْرَانَيْ صَلَاتِكَ أَطَلْتَهَا حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ قَدْ حَدَثَ أَمْرٌ، أَوْ أَنَّهُ أَتَاكَ الْوَحْيُ! فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلَامُ: «كُلُّ ذَلِكَ لَمْ يَكُنْ، وَ لَكِنَّ ابْنِي هَذَا ارْتَحَلَنِي، فَكَرِهْتُ أَنْ أُعَجِّلَهُ حَتَّى يَقْضِيَ حَاجَتَهُ».
فَكَانَ الْحَسَنُ أَوِ الْحُسَيْنُ (عَلَيْهِمَا السَّلَامُ) قَدْ جَاءَ وَ النَّبِيُّ (صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ) فِي سَجْدَتِهِ، فَامْتَطَى ظَهْرَهُ.
ترجمه
رسول خدا (صلیاللهعلیهوآله) [در یکی از نمازهای جماعت] سجدهای را بسیار طول دادند. پس از پایان نماز، مردم گفتند: «ای رسول خدا! شما در میان نمازتان سجدهای کردید و آن را چنان طول دادید که گمان کردیم اتفاقی افتاده یا وحی بر شما نازل شده است!» پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) فرمودند: «هیچکدام از اینها نبود؛ بلکه این پسرم [بر پشتم] سوار شده بود و من دلم نیامد او را با شتاب پایین بیاورم، [صبر کردم] تا خودش به خواستهاش برسد [و پایین بیاید].»
[راوی میگوید:] امام حسن یا امام حسین (علیهماالسلام) آمده بود و در حالی که پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) در سجده بودند، بر پشتِ ایشان سوار شده بود.
اندکی شرح
گاهی اوقات پدر و مادرها از شیطنت و بازیگوشیِ فرزندانشان کلافه میشوند و گمان میکنند برای تربیتِ درست، باید همان لحظه با کودک برخورد کنند تا دیگر این کارها را تکرار نکند. اما حقیقت این است که شیطنت و جنبوجوش، اقتضای طبیعیِ دنیای کودکی است. وقتی معصومترین کودکانِ عالَم (امام حسن و امام حسین علیهماالسلام) اینگونه بازیگوشی میکردند، چگونه توقع داریم کودکانِ ما همیشه دستبهسینه و ساکت بنشینند؟
از سوی دیگر، پیامبر اکرم (صلیاللهعلیهوآله) به عنوان برترین مربّیِ عالَم، نهتنها کودک را برای این کار تنبیه یا سرزنش نمیکنند، بلکه با مهربانی با دنیای او همراه میشوند. وقتی چنین کودکانِ معصومی بازیگوشی میکنند و چنان مربّیِ بزرگی به آنها سخت نمیگیرد و با اقتضائاتِ کودکانهشان راه میآید، دیگر چه بهانهای برای ما باقی میماند که این حقِ طبیعی را از کودکانمان بگیریم و با سختگیریهای بیجا، دنیای زیبایشان را خراب کنیم؟