امام باقر علیه السلام
«الْخَيْرُ كُلُّهُ فِي السَّيْفِ، وَ تَحْتَ السَّيْفِ، وَ فِي ظِلِّ السَّيْفِ». قَالَ [الرَّاوِي]: وَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ: «إِنَّ الْخَيْرَ كُلَّ الْخَيْرِ مَعْقُودٌ فِي نَوَاصِي الْخَيْلِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ».
ترجمه
«تمام خیر و برکت در شمشیر، زیرِ شمشیر و در سایهی شمشیر است.» [راوی] میگوید: همچنین شنیدم که ایشان میفرمودند: «بیشک تمام خیر و خوبی، تا روز قیامت به پیشانیِ اسبهای [میدان نبرد] گره خورده است.»
اندکی شرح
این روایت با ادبیاتی حماسی و نمادین، به یک واقعیت مهم و همیشگی در زندگی بشر اشاره میکند: «اهمیت قدرت و آمادگی دفاعی». شمشیر و اسب در این کلام، نمادِ قدرت نظامی، تجهیزاتِ نبرد و توانِ بازدارندگی هستند. اینکه امام (علیهالسلام) «تمام خیر» را در سایه شمشیر و گرهخورده به اسبهای جنگی میدانند، به این معناست که در دنیایی که ظالمان و متجاوزان حضور دارند، هیچ خیر، امنیت، عدالت و پیشرفتی بدون داشتنِ قدرتِ دفاعی پایدار نخواهد ماند. در واقع، امنیت پیششرطِ تحققِ تمام خوبیهاست. عبارت «تا روز قیامت» نیز تأکید میکند که قانونِ «حفظ حق از طریق قدرت»، یک اصلِ همیشگی است و جامعهی مؤمنان هرگز نباید با خوشخیالی، از تقویت توانِ نظامی و دفاعیِ خود غافل شود.