خداوند متعال
وَلَا تَهِنُوا فِي ابْتِغَاءِ الْقَوْمِ ۖ إِن تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَمَا تَأْلَمُونَ ۖ وَ تَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ مَا لَا يَرْجُونَ ۗ وَ كَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا ﴿١٠٤﴾
ترجمه
و در تعقیبِ دشمن سستی نورزید؛ اگر شما [در رویارویی با دشمن] درد و رنج میکشید، آنان نیز همانند شما درد و رنج میکشند؛ با این تفاوت که شما از خداوند امیدی [چون یاری و پاداش] دارید که آنان ندارند؛ و خداوند همواره دانا و حکیم است.
اندکی شرح
قرآن کاملاً واقعبینانه میپذیرد که در مسیرِ مبارزه، مؤمنان نیز دچار آسیب و خستگی میشوند؛ اما برای جلوگیری از ناامیدی، یادآوری میکند که دشمن هم دقیقاً همین درد و رنجها را تحمل میکند. نقطه برتری و تفاوتِ اصلی در «امید» است؛ مؤمنان به لطف و حمایتِ خداوندی دلگرماند که دشمنان از آن محروماند. همین پشتوانه معنوی است که باید موتور محرکِ انسان برای ایستادگی باشد و مانع از سستی و عقبنشینی شود.