امام صادق علیه السلام
إِذَا حَضَرَ الْمَيِّتَ أَرْبَعُونَ رَجُلًا فَقَالُوا: اللَّهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَيْرًا، قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ: قَدْ قَبِلْتُ شَهَادَتَكُمْ، وَغَفَرْتُ لَهُ مَا عَلِمْتُ مِمَّا لَا تَعْلَمُونَ.
ترجمه
هرگاه چهل نفر بر جنازه شخصِ درگذشتهای حاضر شوند و بگویند: «خداوندا! ما جز خوبی چیزی از او نمیدانیم»، خداوند عزوجل میفرماید: «من گواهیِ شما را پذیرفتم، و آن [گناهانی] را که من از او میدانم و شما از آنها بیخبرید، بر او بخشیدم.»
اندکی شرح
این روایت، اوج مهربانی خداوند و اهمیتِ داشتنِ «حُسن شهرت» در میان مردم را نشان میدهد. پیام کلام این است که اگر انسانی چنان در جامعه زندگی کند که اطرافیانش در ظاهر جز نیکی از او نبینند، خداوند نیز به پاسِ همین آبروی اجتماعی، با فضل و رحمت خود با او رفتار میکند. در واقع، پروردگار این گواهیِ جمعی را بهانهای قرار میدهد تا از خطاهای پنهانیِ آن شخص که هیچکس جز خدا از آنها خبر ندارد، بزرگوارانه چشمپوشی کند.