آیات و احادیث «سبک زندگی اسلامی و آداب زندگی» - صفحه 2

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

 لَوْ لَا أَنْ أَشُقَّ عَلَىٰ أُمَّتِي لَأَمَرْتُهُمْ بِالسِّوَاكِ مَعَ كُلِّ صَلَاةٍ.

ترجمه

اگر بر امتم سخت نبود، امر می‌کردم که برای هر نمازی مسواک بزنند.

امام علی علیه السلام

مَنْ أَكَلَ الطَّعَامَ عَلَى النَّقَاءِ، وَ أَجَادَ الطَّعَامَ تَمَضُّغاً، وَ تَرَكَ الطَّعَامَ وَ هُوَ يَشْتَهِيهِ، وَ لَمْ يَحْبِسِ الْغَائِطَ إِذَا أَتَىٰ، لَمْ يَمْرَضْ إِلَّا مَرَضَ الْمَوْتِ.

ترجمه

هر کس غذای پاکیزه بخورد و به خوبی آن را بجود و پیش از سیر شدن از غذا دست بکشد و به موقع تخلی خودداری نکند، جز به مرض مرگ، بیمار نگردد.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

كُلْ وَ أَنْتَ تَشْتَهِي وَ أَمْسِكْ وَ أَنْتَ تَشْتَهِي.

ترجمه

وقتی غذا بخور که اشتها داری و از خوردن دست بشوی در حالی که هنوز اشتها داری.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

لَا تُمِيتُوا الْقُلُوبَ بِكَثْرَةِ الطَّعَامِ وَ الشَّرَابِ فَإِنَّ الْقَلْبَ يَمُوتُ كَالزَّرْعِ إِذَا كَثُرَ عَلَيْهِ الْمَاءُ.

ترجمه

دلها را با خوردن و آشامیدن زیاد نمیرانید؛ زیرا همان گونه که زراعت بر اثر آب زیاد از بین می‌رود، دلها نیز بر اثر پرخوری می‌میرند.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

لاَ تَشْبَعُوا فَيُطْفَأَ نُورُ الْمَعْرِفَةِ مِنْ قُلُوبِكُمْ.

ترجمه

پُرخوری نکنید که نور معرفت در دلهای شما خاموش می‌شود.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

إِيَّاكُمْ وَ الْبِطْنَةَ؛ فَإِنَّهَا مَفْسَدَةٌ لِلْبَدَنِ، وَ مَوْرَثَةٌ لِلسَّقَمِ، وَ مَكْسَلَةٌ عَنِ الْعِبَادَةِ.

ترجمه

از پرخوری بپرهیزید؛ چرا که مایه تباهیِ بدن و زمینه‌سازِ بیماری است، و [انسان را] در انجام عبادت سست و بی‌حال می‌کند.

اندکی شرح

این روایت، پرخوری را آفتی دوگانه معرفی می‌کند که هم‌زمان به «جسم» و «روح» انسان ضربه می‌زند. در بُعد جسمانی، پرخوری تعادلِ طبیعیِ بدن را به هم می‌ریزد و بستر را برای انواع بیماری‌ها فراهم می‌کند. اما نکته ظریف‌تر در بُعد روحی است؛ پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله) روی مهم‌ترین فعالیتِ روحیِ مرتبط با سعادتِ انسان، یعنی «عبادت» دست می‌گذارند. علتِ این سستی و رخوت در عبادت روشن است؛ خلوت با خدا و حضور قلب، پیش از هر چیز نیازمندِ «تمرکز ذهنی» و «پویایی فکر» است. وقتی انسان معده خود را بیش از حد پر می‌کند، بدن دچار کرختی و خواب‌آلودگی می‌شود. در این حالتِ خستگی و افتِ تمرکز، دیگر رمقی برای ارتباطِ قلبی با پروردگار باقی نمی‌ماند و در نتیجه، عبادت از یک ارتباطِ شیرین، به یک تکلیفِ سنگین و خسته‌کننده تبدیل می‌شود.

البته این سستی و بی‌حالی، تنها به محرومیت از عبادت ختم نمی‌شود. امروزه علم پزشکی نیز نشان داده است که با پرخوری، بخش عمده‌ای از جریان خون و انرژیِ بدن صرفِ هضم غذا در دستگاه گوارش می‌شود و به دنبال آن، کارایی مغز افت می‌کند. به همین دلیل، شخص علاوه بر از دست دادنِ نشاطِ معنوی، در کارهای روزمره، تمرکزِ ذهنی و مطالعه نیز دچار خواب‌آلودگی و افتِ شدیدِ عملکرد می‌شود.

امام علی علیه السلام

إِذَا أَرَادَ اللهُ سُبْحَانَهُ صَلاَحَ عَبْدٍ أَلْهَمَهُ قِلَّةَ الْكَلَامِ وَ قِلَّةَ الطَّعَامِ وَ قِلَّةَ الْمَنَامِ.

ترجمه

هر گاه خداوند بخواهد بنده خود را اصلاح گرداند، او را سه چيز نصيب مى كند: كم گويى و كم خورى و كم خوابى.

خداوند متعال

... أَلَا بِذِكْرِ اللهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ﴿۲۸﴾

ترجمه

آگاه باشید! دل ها فقط به یاد خدا آرام می گیرد.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

اعْمَلْ لِدُنْيَاكَ كَأَنَّكَ تَعِيشُ أَبَداً، وَ اعْمَلْ لآِخِرَتِكَ كَأَنَّكَ تَمُوتُ غَداً.

ترجمه

براى دنياى خود چنان كار كن كه گويى تا ابد زنده اى، و براى آخرتت چنان كار كن كه گويى همين فردا خواهى مُرد.

امام باقر علیه السلام

أَحَبُّ الْأَعْمَالِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ مَا دَاوَمَ عَلَيْهِ الْعَبْدُ، وَ إِنْ قَلَّ.

ترجمه

محبوب‌ترین کارها نزد خداوند عزوجل، عملی است که بنده بر آن استمرار و مداومت داشته باشد؛ هرچند که [مقدارِ] آن اندک باشد.

اندکی شرح

ما معمولاً تصور می‌کنیم برای نزدیک شدن به خدا، حتماً باید کارهای بسیار بزرگ یا عبادت‌های سنگینی انجام دهیم؛ اما این حدیث روی یک قانونِ طلایی دست می‌گذارد: «استمرارِ کار» بسیار مهم‌تر از «حجم و مقدار» آن است. خیلی وقت‌ها ما با شور و هیجان، یک کار خیر یا برنامه معنوی را با حجم زیاد شروع می‌کنیم، اما خیلی زود خسته می‌شویم و آن را کنار می‌گذاریم. یک عملِ کوچک اما همیشگی، مانند بارانِ نرم و پیوسته‌ای است که فرصت پیدا می‌کند به آرامی در دل خاک نفوذ کرده و به ریشه‌ها برسد؛ اما عملِ زیاد و مقطعی، شبیه یک رگبارِ تند است که چون خاک فرصتِ جذبِ آن را ندارد، روی سطح زمین راه می‌افتد و بدون آنکه اثر عمیقی بگذارد، خیلی زود تمام می‌شود. در واقع، خداوند کاری را دوست دارد که در وجود ما تثبیت شود و به سبک زندگی‌مان تبدیل گردد؛ چرا که همین کارهای کوچکِ مداوم، نشان‌دهنده ارتباطِ پیوسته ما با خداست و به مرور زمان، شخصیت و روح انسان را می‌سازد.