امام علی علیه السلام
أَيُّهَا النَّاسُ، لَا تَسْتَوْحِشُوا فِي طَرِيقِ الْهُدَى لِقِلَّةِ أَهْلِهِ؛ فَإِنَّ النَّاسَ قَدِ اجْتَمَعُوا عَلَى مَائِدَةٍ شِبَعُهَا قَصِيرٌ وَ جُوعُهَا طَوِيلٌ.
ترجمه
ای مردم! در مسیر درست، از کم بودنِ رهروانش احساس تنهایی و دلهره نکنید؛ چرا که مردم بر سر سفرهای گرد آمدهاند که سیریِ آن کوتاه، و گرسنگیاش طولانی است.
اندکی شرح
گاهی اوقات، بسته به محیط و جامعهای که در آن زندگی میکنیم، میبینیم در مسیرِ حق تنها ماندهایم و اکثریتِ آدمها راه دیگری را میروند؛ در چنین شرایطی، طبیعی است که دچار تردید شویم یا احساس تنهایی کنیم. اما امیرالمؤمنین (علیهالسلام) در این کلامِ آرامبخش یادآوری میکنند که شلوغیِ یک مسیر، هرگز دلیل بر حقانیتِ آن نیست. ایشان ریشه این تنهایی را با یک تشبیه زیبا بیان میکنند: بیشتر مردم ترجیح میدهند به دنبال لذتهای نقد بروند و دورِ «سفره دنیا» جمع شوند؛ سفرهای که شاید چند روزی آنها را سیر و سرگرم کند، اما در نهایت دستشان را خالی میگذارد و حسرت و گرسنگیِ طولانیِ آخرت را برایشان به جا میگذارد.
این کلامِ امام در زندگیِ امروزِ ما مصداقهای بسیار ملموسی دارد؛ از جوانی که در محیط کار یا دانشگاه، تنها کسی است که به حریم محرم و نامحرم اهمیت میدهد، تا کسی که در جمع دوستان یا فضای مجازی، حاضر نمیشود برای همرنگ شدن با جماعت، در غیبت، تمسخرِ دیگران یا تفریحاتِ گناهآلود شرکت کند. پیام امام این است که فریبِ شلوغیِ این سفره را نخورید؛ اگر در مسیرِ درستِ خود تنها ماندید، به جای تردید، به عاقبتِ کار بیندیشید و با دلی قرص به راهتان ادامه دهید.