خداوند متعال
وَ لَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَىٰ مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ ۚ وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقَىٰ ﴿۱۳۱﴾
ترجمه
و هرگز چشمانت را [با حسرت] به امکاناتی که به گروههایی از آنان دادهایم خیره مکن؛ [اینها تنها] شکوفه و زرقوبرق زندگی دنیاست تا آنان را با آن بیازماییم؛ و روزی پروردگارت بهتر و ماندگارتر است.
اندکی شرح
قرآن در این آیه به یکی از مهمترین عوامل سلب آرامش روان اشاره میکند: «مقایسه کردن زندگی خود با داشتههای مادی دیگران». خداوند برای درمان این حسرت، از تجملات دنیا با تعبیر دقیق «زَهْرَة» (شکوفه) یاد میکند؛ چرا که شکوفهها هرچند زیبا و فریبندهاند، اما عمری بسیار کوتاه دارند و زود پژمرده میشوند. افزون بر این، همانطور که شکوفه «میوه» نیست تا انسان را تغذیه کند، زرقوبرق دنیا نیز تنها چشم را پر میکند، اما هرگز روح انسان را سیراب و آرام نمیسازد. همچنین آیه یادآوری میکند چیزی که تو از دور میبینی و حسرتش را میخوری، در واقع ابزار «امتحان» (لِنَفْتِنَهُمْ) و دردسر آن شخص است، نه لزوماً مایه خوشبختیاش. در نهایت، خداوند اطمینان میدهد که «رزق حقیقی پروردگار» {چه آرامش درون و چه پاداشهای ابدی} هم ارزشمندتر است و هم برخلاف آن شکوفههای فانی، برای همیشه ماندگار خواهد بود.