امام صادق علیه السلام
مَلْعُونٌ مَنْ تَرَأَّسَ، مَلْعُونٌ مَنْ هَمَّ بِهَا، مَلْعُونٌ مَنْ حَدَّثَ بِهَا نَفْسَهُ.
ترجمه
ملعون [و از رحمت خدا دور] است کسی که ریاست‌طلبی کند؛ ملعون است کسی که برای رسیدن به آن نقشه بکشد؛ و ملعون است کسی که حتی در خلوتِ دلش، سودای قدرت را بپروراند.
اندکی شرح
این روایت، هشداری درباره خطر شیفتگی به قدرت و «ریاست‌طلبی» است. امام (علیه‌السلام) در این کلام نشان می‌دهند که قدرت‌طلبی چنان آفت ویرانگری برای روح انسان است که نه تنها تلاش عملی برای رسیدن به آن، بلکه حتی برنامه‌ریزی ذهنی (هَمَّ بِهَا) و یا صرفاً پرورش دادن رویای آن در خلوت دل (حَدَّثَ بِهَا نَفْسَهُ) نیز، انسان را از رحمت خداوند دور می‌کند. در واقع، پیام حدیث این است که ریشه بسیاری از تباهی‌ها و ظلم‌ها، همان میل پنهان به برتری‌جویی بر دیگران است؛ میلی که پیش از آنکه در عمل خود را نشان دهد، ابتدا قلب و ذهن انسان را آلوده می‌کند.