امام عسکری علیه السلام
مَنْ وَعَظَ أَخَاهُ سِرّاً فَقَدْ زَانَهُ، وَ مَنْ وَعَظَهُ عَلَانِيَةً فَقَدْ شَانَهُ.
ترجمه
هر کس برادر [دینی] خود را در پنهانی نصیحت کند، بی‌شک به او زینت بخشیده است؛ و هر کس او را آشکارا [و در حضور دیگران] نصیحت کند، مایه شرمساری‌اش شده است.
اندکی شرح
این روایت به زیبایی مرز ظریف میان «دلسوزی» و «تخریب شخصیت» را مشخص می‌کند. وقتی کسی را در خلوت متوجه اشتباهش می‌کنیم، در واقع به او کمک کرده‌ایم تا عیب‌هایش را برطرف کند و انسان زیباتر و کامل‌تری شود (زینت بخشیدن). اما اگر دقیقاً همان حرف درست و دلسوزانه، در جمع و مقابل چشم دیگران بیان شود، مستقیماً به شخصیت و آبروی آن فرد ضربه می‌زند. در این حالت، نصیحت‌کننده بیش از آنکه به اصلاح او کمکی کرده باشد، با شکستن حریم و حرمت او در حضور دیگران، باعث تحقیر و شرمساری‌اش شده است.