امام صادق علیه السلام
كُونُوا دُعَاةً لِلنَّاسِ بِالْخَيْرِ بِغَيْرِ أَلْسِنَتِكُمْ، لِيَرَوْا مِنْكُمُ الِاجْتِهَادَ وَ الصِّدْقَ وَ الْوَرَعَ.
ترجمه
مردم را نه با زبان، [بلکه با عملِ خود] به خوبیها دعوت کنید؛ تا آنان تلاش، صداقت و پارسایی را عملاً در شما ببینند.
اندکی شرح
این حدیث به یکی از مهمترین اصولِ اثرگذاری بر دیگران اشاره میکند: «دعوتِ عملی». وقتی ما فقط با حرف زدن دیگران را به خوبیها دعوت میکنیم، اما در رفتارمان خبری از تلاش، صداقت و پرهیزکاری نیست، حرفمان هیچ بُرشی نخواهد داشت. دلیلش روشن است؛ وقتی حرف و عملِ ما یکی نباشد، مخاطب احساس میکند در حال شنیدنِ ادعاهایی است که حتی خودمان هم به آنها باور نداریم. او پیش خود میگوید: «اگر این حرفها حقیقت دارد، پس چرا خودش به آنها عمل نمیکند؟!» به همین دلیل است که آدمها به «عملِ» ما اعتماد میکنند، نه به «ادعاها» و سخنرانیهایمان.