امام صادق علیه السلام
مَنْ زَارَ الْحُسَيْنَ (علیهالسلام) مُحْتَسِباً، لَا أَشَراً وَ لَا بَطَراً وَ لَا رِيَاءً وَ لَا سُمْعَةً، مُحِّصَتْ عَنْهُ ذُنُوبُهُ كَمَا يُمَحَّصُ الثَّوْبُ بِالْمَاءِ فَلَا يَبْقَى عَلَيْهِ دَنَسٌ، وَ يُكْتَبُ لَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَجَّةٌ، وَ كُلَّمَا رَفَعَ قَدَماً عُمْرَةٌ.
ترجمه
هر کس به امید پاداش الهی به زیارت امام حسین (علیهالسلام) برود، نه از روی غرور و فخرفروشی، و نه برای خودنمایی و جلب توجه دیگران، گناهانش پاک میشود؛ درست همانطور که لباس با آب شسته میشود و دیگر هیچ اثری از آلودگی در آن باقی نمیماند. و [در این مسیر] با هر قدمی که بر زمین میگذارد ثواب یک حج، و با هر قدمی که برمیدارد ثواب یک عمره برایش نوشته میشود.
اندکی شرح
زیارت امام حسین (علیهالسلام) برکات و پاداشهای شگفتانگیزی دارد، اما این روایت تأکید میکند که رسیدن به این فضایل، بیقیدوشرط نیست. شرط اصلیِ دریافتِ این برکات، «اخلاص در نیت» است. اگر کسی این مسیر را با انگیزههای نفسانی مانند خودنمایی، فخرفروشی یا جلب توجه دیگران طی کند، عملاً از این دستاوردهای عظیم محروم میماند. تنها زمانی روح انسان از گناهان شسته میشود و هر قدمش ارزش حج و عمره پیدا میکند که این سفر، خالصانه و فقط به امید رضایت و پاداش الهی انجام شده باشد.
البته اینکه در این روایت، ثوابِ بسیار عظیمِ «یک حج و عمره برای هر قدم» بیان شده {که متفاوت از ثواب ذکر شده در برخی روایات دیگر است}، احتمالاً ناظر به شرایط بسیار سختِ دوران صدور این حدیث است؛ دورانی که مسیر زیارت با خطرات جانی و صدمات جدی همراه بود، اما شیعیان برای زنده نگه داشتن نام و مکتب امام حسین (علیهالسلام)، این خطرات را به جان میخریدند.