امام علی علیه السلام
الْقَلْبُ الْمُحِبُّ لِلَّهِ يُحِبُّ كَثِيراً النَّصَبَ لِلَّهِ، وَ الْقَلْبُ اللَّاهِي عَنِ اللَّهِ يُحِبُّ الرَّاحَةَ.
ترجمه
دلی که دوستدار خداست، رنج و خستگی در راه او را بسیار دوست دارد؛ اما دلی که از [یاد] خدا غافل است، تنها راحتی و آسایش را میپسندد.
اندکی شرح
این کلامِ امیرالمؤمنین (علیهالسلام) یک معیار بسیار دقیق برای سنجشِ عیارِ محبت ما به خداست. در منطقِ عشق، زحمت کشیدن برای محبوب نهتنها خستهکننده نیست، بلکه شیرین و لذتبخش است. دلی که واقعاً خدا را دوست دارد، از تلاش، عبادت و تحمل سختیها در مسیر رضایت او خسته نمیشود؛ اما دلی که از یاد خدا فاصله گرفته و سرگرمِ ظواهر شده است، حوصله هیچ زحمتی را ندارد و همیشه به دنبال راحتطلبی و فرار از مسئولیتهای بندگی است. در واقع، میزانِ تحملِ سختی در راه حق، دماسنجِ محبتِ ما به خداست.