خداوند متعال
قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللهِ ۚ إِنَّ اللهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا ۚ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ﴿۵۳﴾
ترجمه
بگو: ای بندگان من که [با ارتکاب گناه] بر خود زیاده روی کردید! از رحمت خدا نومید نشوید، یقیناً خدا همه گناهان را می آمرزد؛ زیرا او بسیار آمرزنده و مهربان است.
اندکی شرح
گاهی سنگینیِ اشتباهات، ما را دچار دو حسِ آزاردهنده میکند: اول اینکه از شدت شرمندگی حس میکنیم دیگر رویِ بازگشت به درگاه خدا را نداریم؛ و دوم اینکه از جبرانِ گذشته کاملاً ناامید میشویم و پیش خودمان فکر میکنیم «حالا که کار از کار گذشته و راهی به سوی نجات نیست، پس تلاش برای خوب بودن چه فایدهای دارد؟» و سپس خود را در مسیر خطا رها میکنیم. اما خداوند در این آیه، دقیقاً دست روی همین نقطه میگذارد. او با صمیمیترین لحنِ ممکن (ای بندگانِ من) صدایمان میزند و میگوید راهِ بازگشت برای هیچکس بسته نیست. پیام روشنِ آیه این است که در اوجِ تاریکی و شرمندگی هم حق نداریم مأیوس شویم؛ بلکه کافی است اراده کنیم و در مسیر درست قدم بگذاریم تا ببینیم خداوندِ مهربان چگونه دستمان را میگیرد، یاریمان میکند تا آسیبهای گذشته را جبران کنیم و با پاک کردنِ آثار آن خطاها از وجودمان، فرصت شروعی دوباره را به ما میبخشد.